بز اهدایی
مرا داستانی بود بوالعجب
به یاران بگویم به طور ادب
رفیقی مرا بود چون نور عین
بنام نصیر ابن ملا حسین
به احشام آنمرد کردم گذار
نمودم طلب یک بز خا خوار
کرامت نمود آن جوان دلیر
بز مر خچی همچو روباه پیر
سر هردوشاخش چو شخ چنار
زبس خشک وباریک چون سوسمار
بز رنگ سیاه بسکه خوش سوی بود
به مثل زنان نرم وبی موی بود
یکی روز کردم از آن بز سوال
که ای بز چرا لاغری٬ چیست حال؟
بگفتا چو پرسیدی از این مقال
بگویم کنون من ترا شرح وحال
چهل سال حوا مرا دوخته
پس از آن به هابیل بفروخته
چوهابیل جان را به داور سپرد
زمن شیر بسیار قابیل خورد
چوقابیت عمرش به آخر رسید
مرا شیث در خانه خود کشید
زن شیث پنجاه سال تمام
مرا دوخت در جنب بیت الحرام
پس از آن مرا نوح شد دستگیر
به کشتی مرا برد از بهر شیر
همه مدت عمر نوح نبی
نیا سودم از شیر دادن دمی
چوموسی مرا صاحب شیر دید
به چوپانیش از شعیبم خرید
زمن خورد موسی بسی شیر ها
که تا شد عصا در کفش اژدها
دو صد کهر ه ماده هفتاد نر
بدادم من از بهر آن نامور
عرب از مدینه چو امد به فارس
بخوردم زبس کنگر و اشم وگارس
به ایل قرایی گذارم فتاد
قرایی به خونساری آوردو داد
دوسه سال بودم به بالای بار
بروی خر زرد گرد سوار
به روزی که ملاحسین زن گرفت
صدو بیست من روغن از من گرفت
این بود سرگذشت بز اهدایی به پیغمبر دزدان......از باستانی پاریزی