زحد خشک

 

حجاب چهره جان میشود غبار تنم

                    خوشا دمی که ازین چهره پرده بر فکنم

ززهد خوشک فتاده است درتعب بدنم

                  خوشا دمی که چو دزدان عمامه بر فکنم

مرا که قله قاف است مسکن وماوی

                   چرابه کوی   خرا فا تیان  بود وطنم

مرا به کار نیاید بهشت چون   دزدم

                     روم به گلشن دوزخ که مرغ آن چمنم

چه مالها که به دزدی ستاندم از مردم

                     ولی فسوس که اکنون  بدونه پیراهنم

پیمبران همه چوپان بدند در عالم

                     مرا نگر که درین روزگار  چاه کنم

منم پیمبر دزدان و همچو  امت خود

                 خوشم که روسیهی دل سفیدم وحسنم

دلسوزی

 

دلت به حال دل ما چرا نمی سوزد

                   بسوزد آنکه دلش بهر ما نمی سوزد

زسوز اهل محبت کجا شود   آگاه

                  چو شمع آنکه زسر تا به پا نمی سوزد

در این محیط غم افزا گمان مدار که هست

                  کسی که زآتش جور و جفا نمی سوزد

زدود آه ستمدیدگان  سوخته دل

                   بحیرتم که چرا این بنا .....نمی سوزد

بگو به کارگر وعیب کار فرما بین

                    هر آنکه گفت که فقر از غنا نمی سوزد

غریق بحر فنا ای خدا شدیم وهنوز

                     برای ما دل این    نا خدا نمی سوزد

زتند باد حوادث زبسکه شد خاموش

                      چراغ خانه هیچ بینوا  نمی سوزد

فآل فروِِش

 

                     ‌‌بنام خدا

از کودک فال فروش پرسیدم چه میکنی؟

گفت به آنان که در امروزخود مانده اند.

        فردارا میفروشم.